A może kalendarz bio-forum na 2017 r.

Powstaje kalendarz bio-forum   Wypełnią go fotografie autorstwa uczestników bio-forum, które zostały wybrane w dorocznym konkursie kalendarzowym organizowanym na bio-forum. Tematem kalendarza są dziko rosnące, rzadkie, ciekawe lub po prostu piękne grzyby i rośliny 🙂 Jest to już dziewiąta edycja kalendarza bio-forum 🙂

Może ktoś byłby chętny nabyć ten kalendarz, to pokażę jakie fotografie w tym roku w nim zagoszczą. Na jednej z fotografii (ta akurat mojego autorstwa) zebrałam wszystkie zdjęcia od okładki poprzez poszczególne miesiące  

Kalendarz będzie miał format A3, a kalendarium z imieninami, świętami, poprzednim i następnym miesiącem Koszt kalendarza będzie wynosił 28 zł + koszt przesyłki.

wiosna-dsc_1794

A tak będzie wyglądała strona kalendarza, na przykładzie karty listopadowej 🙂 aktualnie są uzupełniane podpisy. Każda fotografia będzie podpisana nazwą grzyba czy rośliny oraz imieniem i nazwiskiem autora fotografii 🙂

listopad_u_2

A może dla dzieci pod choinkę coś o grzybach?

Tym razem wystarczy wrzucić w google http://multicobooks.pl/dzieci/grzyby-naszych-lasow_9174.html

Pod tym linkiem znajduje się oferta książeczki o grzybach pt. „Grzyby naszych lasów” z kolorowymi ilustracjami, zwięzłymi, ale treściwymi informacjami oraz możliwością przerysowania przez kalkę grzybów z ilustracji zamieszczonych w książeczce. Książeczka umożliwia poznanie czterdziestu dwóch gatunków grzybów 🙂 Moim zdaniem to wydawnictwo Oficyny Wydawniczej MULTICO z powodzeniem może pełnić rolę pierwszej pozycji zapoczątkowującej biblioteczkę przyszłych grzybiarzy, grzybofisiów, a kto wie,  może nawet przyszłych mykologów ….

Pewną część gatunków zamieszczonych w książeczce pokażę poniżej na moich fotografiach 🙂 I tak w kolejności wg książeczki ukazane są w niej między innymi gatunki takie jakie prezentuję lub podobne:

borowik szlachetny Boletus edulis

00_dsc_0523

podgrzybek brunatny Xerocomus badius

01_dsc_0237

koźlarz babka Leccinum scabrum

03_dsc_3635

muchomor czerwony Amanita muscaria

04_dscf4672

gołąbek śliczny Russula lepida (w książeczce spośród czerwonych gołąbków prezentowany jest gołąbek wymiotny)

06_russula_lepida_dsc_1691

rycerzyk czerwonozłoty Tricholomopsis rutilans

07_dsc_3386

opieńka miodowa Armillaria mellea s.l.

09_dscf6431

krowiak podwinięty Paxillus involutus s.l.

10_kopia_dsc_3569

mleczaj omszony Lactarius torminosus

11_dsc_3482

lejkowiec dęty Craterellus cornucopioides

12_2010_10078133

piestrzenica kasztanowata Gyromitra esculenta

15_dsc_2028

purchawka chropowata Lycoperdon perlatum

16_dscf4477__2_

szmaciak gałęzisty Sparassis crispa

17-sierpien-dscf6205

gwiazdosz rudawy Geastrum rufescens (w książeczce rodzaj Geastrum reprezentuje gwiazdosz frędzelkowany)

18_dscf8840_topazzz

dzieżka pomarańczowa Aleuria aurantia

19_dsc_0697

pięknoróg największy Calocera viscosa

20_dsc_0406

czyreń sosnowy Phellinus pini

21_dscf4426

 

O grzybach nadrzewnych, do poczytania

Wystarczy wpisać w google frazę „Szczepkowski Grzyby nadrzewne w innym świetle – użytkowanie owocników”. Chętnych dowiedzieć się sporej liczby ciekawostek o grzybach i ich wykorzystywaniu na przestrzeni wieków zachęcam do przeczytania tego artykułu p. Andrzeja Szczepkowskiego 🙂

Ja zilustruję tu treść artykułu kilkoma wybranymi gatunkami, o których jest mowa w artykule. Te, których fotografie zamieszczam, to przeważnie gatunki pospolite (jak chodzi o ich występowanie). Jednak zarówno te, jak i inne omawiane w polecanym artykule, wszystkie one mają bardzo ciekawą historię wykorzystywania ich przez ludzi, dawniej i współcześnie 🙂 Tak więc życzę miłej lektury 🙂

Dla porządku podpiszę ukazane poniżej gatunki, w kolejności alfabetycznej ich nazw łacińskich.

Fomes fomentarius (hubiak pospolity)

fomes-fomentarius-dscf6334_2

Fomitopsis pinicola (pniarek obrzeżony)

fomitopsis-pinicola-dscf6258

Ganoderma applanatum (lakownica spłaszczona)

ganoderma-applanatum-dscf5466

Inonotus obliquus (błyskoporek podkorowy, włóknouszek ukośny), narośl, owocnik bezpłciowy

inonotus-obliquus-dsc_3027_2

Laetiporus sulphureus (żółciak siarkowy)

laetiporus-sulphureus2-dscf6510

Phellinus igniarius (czyreń ogniowy)

phellinus-igniarius-2009_12030239_3_2

Phlebia tremellosa (żylak trzęsakowaty)

phlebia-tremellosa-dsc_0403_2

Piptoporus betulinus (białoporek brzozowy)

piptoporus-betulibus-018-dscf8468

Polyporus squamosus (żagiew łuskowata)

polyporus-squamosus2-dscf8808

Pycnoporus cinnabarinus (gęstoporek cynobrowy)

pycnoporus-cinnabarinus-dsc_0347_2

Trametes suaveolens (wrośniak anyżkowy)

trametes-suaveolens-dsc_3046_2

O tym, jak kiedyś …. nie znalazłam lasu ….

Wybierałam zdjęcia do pewnego wpisu na FB i myślami powędrowałam ku pewnemu ciągowi zdarzeń, jakie miały miejsce od 2011 do 2013 r. W efekcie tegoż postanowiłam najpierw opisać to u siebie, choć cała ta historia nie jest w pełni tak radosna i wesoła, jak przystałoby na dzisiejszy barbórkowy dzień …. Jej wspomnienie jakąś taką zadrą tkwi we mnie, przez lat kilka zadra jakby stała się mniej ostra, ale jak myślą wracam do tego, to znów przypomina się ….. i to co miłe, i to co niemiłe ….

A zaczęło się całkiem dobrze …. Jak wciągnęłam się w grzyby i zaczęłam szukać różnych ciekawych grzybowo miejsc w swoich stronach, dotarłam kiedyś do miejsca z pomnikowymi dębami, a na nich pięknymi jesienią ozorkami dębowymi. Nieopodal znajdował się niewielki, ale gęsto zarośnięty łęg olszowy …. Przez sporą część roku był, jak to łęg, tak zarośnięty roślinnością zielną i krzewami pod okapem koron olszy czarnej, że zdecydowałam się tam wejść dopiero przy kolejnej bytności u „moich” ozorków, a było to w 2011 r. Ech, nigdy nie pożałowałam tego wejścia … Jedno, że wreszcie od wnętrza spojrzałam na to siedlisko, drugie, że zebrałam tam drobne grzybki, które później przekazane do oznaczenia okazały się być nowym dla Polski gatunkiem Coprinus 🙂 Był to Coprinus coniophorus. Napisano już o nim w publikacji o nowych lub rzadkich w Polsce gatunkach czernidłaka, ależ to była frajda, że moim znaleziskiem mogłam się przysłużyć do zwiększenia, o jeden skromny, o drobniutkich owocniczkach, gatunek Coprinus 🙂 Inni mają zdecydowanie większe osiągnięcia w tym zakresie, ale ja cieszę się tym swoim jednym (i jeszcze kilkoma innymi, o nich może kiedyś …)

Otóż i jak wyglądało to miejsce wówczas, gdy ten pierwszy raz tam wkroczyłam, było to 7 września 2011r.

2011-09-07-dscf7901

Strumień płynący tamtędy ku Warcie, ślicznie meandrował i zapewniał wilgoć swojemu otoczeniu:

2011-09-07-dscf7844

W takich to okolicznościach przyrody wyrosły sobie te grzyby z rodzaju Coprinus (tyle mogłam przypuszczać zbierając je), a które okazały się być nowym dla PL gatunkiem 🙂

2011-09-07-dscf7846

Kolejna wizyta przypadła wiosną następnego roku i …. było cudnie, choć jeszcze tak wczesnowiosennie, gdy marcowa przyroda ledwie, ledwie przebudza się do życia i tylko jakieś delikatne symptomy wskazują, że niedługo wiosna zacznie rozkwitać.

2012-03-27-dscf8525

Powędrowałam tam wówczas z dość ściśle określonym zamiarem. Był to czas, gdy poszukiwałam nowych stanowisk czarki austriackiej w Wielkopolsce i przyjechałam także tutaj, aby to miejsce spenetrować pod kątem tych grzybowych zwiastunów wiosny – grzybowym odpowiednikiem krokusów ….. I znalazłam czarki – na jednej gałęzi wyrastało kilka owocników, trzeba się było mocno nachodzić, nim na nie trafiłam, ale w końcu sukces był i dzień zakończył się bardzo miło! 🙂

2012-03-27-dscf8536

Odchodząc ostatnie spojrzenia kierowałam na ten pozorny „bałagan”, w którym można było jeszcze tyle innych przejawów życia dostrzegać, szukać, rejestrować ….

2012-03-27-dscf8552

2012-03-27-dscf8553

Kolejnego roku … w maju …. zastałam tam już „porządek” …..

2013-05-16-dsc_3425

Nie było już gdzie szukać czarek …. nie było gdzie przedzierać się przez gęstwinę krzewów, przekraczać przewróconych pni, nie było jak w ogóle wejść w to miejsce tak inaczej już wyglądające. Ale obchodząc dookoła płotu udało się dotrzeć do strumienia, ten płynął (na szczęście) jak przedtem ….

2013-05-16-dsc_3428

A w dodatku okazało się, że tym miejscem nie tylko człowiek rządzi …..

2013-05-16-dsc_3438

2013-05-16-dsc_3439

Przy tym zakolu strumienia, nieopodal miejsca, gdzie rok wcześniej znalazłam czarki, można było podumać nad utraconym spłachetkiem łęgu, który z pewnością był domem licznych drobnych i większych zwierząt, roślin, grzybów … i czy naprawdę warto było go wycinać …. ileż z tego było „zysku”, a ile STRAT …..

2013-05-16-dsc_3445

Łuskwiaki trzy :-)

Wybrałam trzy gatunki łuskwiaków o pewnych cechach wspólnych (żywiciela lub wyglądu), a jednocześnie różnych bardzo pod względem częstości występowania. I tak, gdyby zacząć od tych o podobnym żywicielu to jako pierwsze zostaną zaprezentowane, oba znalezione przeze mnie na brzozach, łuskwiak żółty Pholiota alnicola i łuskwiak włóknistołuseczkowy Pholiota heteroclita. Łuskwiak żółty ma jak dotąd rzadkie notowania w Polsce, a łuskwiak włóknistołuseczkowy opatrzony jest kategorią E (wymierające), a dodatkowo od 2014 objęty ochroną częściową. Oba znalezione zostały, jak przystało na takie grzyby, w lesie 🙂 co ciekawe, jednego dnia i w jednej lokalizacji, a wyglądało to dla łuskwiaka żółtego tak:

dsc_0401

dsc_0410

a dla łuskwiaka włóknistołuseczkowego tak:

dsc_0459

dsc_0464

Nieco podobny wyglądem do tego drugiego, łuskwiaka włóknistołuseczkowego, ale różniący się zdecydowanie rodzajem żywiciela (topole i drewno topolowe) jest łuskwiak topolowy, inaczej niszczący Pholiota populnea (P. destruens). Ten łuskwiak nie zna chyba żadnych ograniczeń, poza żywicielem, i spotkać można go dosłownie wszędzie tam, gdzie występują osłabione topole lub drewno topolowe we wszelkiej postaci, a jak wszelkiej to, myślę, troszkę ukażą poniższe fotografie …

Otóż i tu jest łuskwiak topolowy „za kratkami”, a właściwie za płotem, gdzie pozostał jeszcze po wycince topoli wysoki pniak, a także okorowany fragment pnia:

dscf3291

Zawitałam w tamto miejsce rok temu jadąc 1 listopada na cmentarz mieszczący się w pobliżu … za pierwszym razem nie miałam aparatu fotograficznego, ale gdy drugi raz się tam wybrałam, to już oczywiście aparat wzięłam z sobą, by wdzięczne te obiekty przez oczka siatki na karcie aparatu utrwalić 🙂

dscf3275

dscf3280

Na fotografii powyżej i poniżej jest ta sama para łuskwiaków, ale nie umiałam sobie odmówić obfotografowania ich w różnych ujęciach, troszkę z prawa, a potem troszkę z lewa 😉

dscf3284

Stanowisko to najpewniej już nie istnieje, drewno prawdopodobnie spłonęło wraz z grzybnią łuskwiaka w czyimś kominku, a i pniak najpewniej też już usunięty (sprawdzić by można przy okazji …). Ale łuskwiak topolowy poradzi sobie raczej, skoro potrafi i takie trwalsze, jak poniżej, nie narażone na spalenie w kominku „siedliska” zasiedlać 🙂 Bo któżby usuwał i rąbał na drwa i szczapy takie oto dzieła rąk ludzkich …..

Wielu grzybofilom znany jest taki obrazek: owocniki łuskwiaka topolowego na rzeźbach z drewna topolowego …. i mnie się to przytrafiło dwa lata temu:

dscf2562

dscf2565

Kończąc tę prezentację polecam życzliwej pamięci te trzy łuskwiaki, z których ostatni pospolitym, ale wdzięcznym (choć takim niszczącym) jest obiektem do oglądania i fotografowania, ale pierwsze dwa rzadsze są, a szczególnie środkowy uznany za wymierający i dodatkowo chroniony wart jest szczególnej uwagi. Szczególnej o tyle, by przynajmniej móc rozpoznawać go jako chronionego, a przy tym, znajdując jego owocniki, zapamiętywać te lokalizacje i zgłaszać je albo nawet samemu o nich pisać doniesienia do pism chętnych opublikować takie doniesienia 🙂 Wspomnę jeszcze tylko o konieczności upewnienia się u specjalistów, że na pewno mamy do czynienia z tymi gatunkami, co w moim przypadku, tych dwóch rzadszych gatunków poczynione było i za co podziękowania, rzecz oczywista, składam Oznaczającemu 🙂

Łuskwiaki dwa :-)

Rodzaj łuskwiak Pholiota sp. obfituje dość licznie w gatunki, Wojewoda w Krytycznej liście wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski podał liczbę dwudziestu sześciu, a jeszcze w innym źródle zerknę, to sprawdzę, jak obecnie ta liczba gatunków wygląda.

Dość skomplikowana jest sprawa z oznaczaniem gatunków, rzadko który z łuskwiaków można rozpoznać po cechach makro i żywicielu, na jakim wyrasta. Najbardziej miarodajne jest spojrzenie na nie z bardzo bliska, czyli zbadanie cech pod mikroskopem, a i to nie jest proste i wymaga specjalistycznego podejścia 🙂

Poniżej pokazuję przykłady dwóch łuskwiaków, które zostały oznaczone z użyciem mikroskopu – Oznaczającemu dziękuję bardzo serdecznie :-), a których niektóre cechy makro można prześledzić na zdjęciach tych czterech różnych kolekcji. Powinno to dać wyobrażenie o tym, że do łuskwiaków TRZEBA podchodzić z mikroskopem 🙂

Oto dwie różne kolekcje Pholiota limonella 🙂

dscf7453_2

dscf1517

A teraz dwie różne kolekcje Pholiota adiposa 🙂

dscf2976

dscf3619

Ot i wszystko, można próbować sobie rozpoznać gatunek łuskwiaka …., ale pewność i tak da dopiero mikroskop w pewnych rękach specjalisty 🙂

O tym, jak można szukać grzybów ….. na hubach

A tak, można szukać grzybów na hubach ….. szczególnie na takich, które zakończyły już swój żywot, a jakiś zbieg okoliczności sprawił, że znalazły się na ściółce leśnej i leżą sobie tak w przytulnym, a wszelkim grzybkom miłym, wilgotnym posłaniu …. 🙂

Przy okazji wspomnę, że „grzyby na grzybach” to całkiem spory i fascynujący rozdział Księgi Myko-świata , bo to i grzybowe pasożyty mogą na grzybni innych grzybów wyrastać, i grzybowe saprotrofy mogą inne obumałe grzyby „dojadać”……

Oglądając obumarłe owocniki grzybów można natknąć się na niezwykłe ciekawostki. O jednej takiej ciekawostce chcę właśnie teraz opowiedzieć 🙂

Pewnego październikowego dnia w pięknej buczynie stokowej na Pomorzu natrafiłam na leżący na ściółce owocnik hubiaka pospolitego. Z pewną ciekawością obróciłam go na drugą stronę, tę stykającą się ze ściółką z bukowych liści. Od razu rzuciły się w oczy, obecne na hymenoforze tego hubiaka, białe niteczki grzybni i jakieś misterne, o ciekawej fakturze, rozpostarte grzybowe twory. Udokumentowałam fotograficznie to znalezisko (choć przyznać muszę, że mogłam się bardziej przyłożyć do fotografowania 😦 ) i zebrałam okaz grzybka do zielnika z nadzieją na to, że znajdzie się ktoś chętny go rozpoznać. I tak się też stało, grzybek został przekazany do oznaczenia i po jakimś czasie dowiedziałam się od Oznaczającego, któremu raz jeszcze bardzo dziękuję za pochylenie się nad moim grzybkiem …, otóż dowiedziałam  się, cóż to za gatunek, który upodobał sobie hymenofor leżącego na ściółce hubiaka …. Grzybkiem tym okazała się być rzadko notowana w Polsce Trechispora nivea szorstkozarodniczka śnieżna!

Później miałam ogromną przyjemność napisać o tej ślicznej szorstkozarodniczce śnieżnej (bo czyż ona nie jest śliczna? 😉 Dla mnie JEST 🙂 )

/…/ Trechispora nivea (szorstkozarodniczka śnieżna) do niedawna znana była z bardzo nielicznych lokalizacji w Polsce. Stanowiska historyczne opublikowane z Warszawy to: Królikarnia (Chełchowski 1888) i Płudy (Błoński 1896), natomiast współczesne z Krakowa (Larsson 1995). W 2015 r. opublikowano nowe stanowiska tego gatunku znalezione w Kampinoskim Parku Narodowym, w kilku obszarach ochrony ścisłej (Karasiński i in. 2015). Stanowisko w Lasach Środkowopomorskich jest zatem kolejnym znanym współcześnie stanowiskiem w Polsce, a pierwszym na Pomorzu. /…/

Publikacje Chełchowskiego (1888), Błońskiego (1896) i Larssona (1995) wymienia profesor Wojewoda* w Krytycznej liście wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, a publikacja Karasińskiego i innych Autorów ** jest w moim posiadaniu i wiele daje mi lektura tego opracowania, w którym badacze Kampinoskiego Parku Narodowego szczegółowo opisują swoje niezwykle ciekawe obserwacje dokonane w KPN.

* Wojewoda W. 2003. Checklist of Polish larger Basidiomycetes. In: Mirek Z. (Ed.) Biodiversity of Poland. Vol. 7. W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences. Kraków.

** Karasiński D., Kujawa A., Gierczyk B., Ślusarczyk T., Szczepkowski A. 2015. Grzyby wielkoowocnikowe Kampinoskiego Parku Narodowego (Macrofungi of the Kampinos National Park). Izabelin 2015.

A teraz mój grzybek, on sam i z całą fotograficznie ukazaną historią jego znalezienia i obserwacji 🙂 Oto szorstkozarodniczka śnieżna Trechispora nivea na hymenoforze hubiaka pospolitego 🙂

07_dscf2913

A oto sekwencja zdjęć ukazująca jej znalezienie i terenowe obserwacje 🙂

01-dsc_0249_2

02-dscf2909

03_dsc_0250

04_dsc_0253

06_dscf2910

Żagwie trzy :-)

I znów na zmianę z cyklem „O tym, jak …” tym razem mała wzmianka o trzech gatunkach z rodzaju żagiew Polyporus sp. Wzmianka głównie fotograficzna, jako, że oglądanie zdjęć w listopadowy wieczór, gdy ciemno i zimno za oknem, budzi tęsknotę za ruszeniem gdzieś w teren z aparatem fotograficznym (i statywem, dodam gwoli ścisłości ;-)) tudzież innymi akcesoriami po to, by szukać natchnienia do łapania w kadr różnych przejawów grzybowego życia …..

Oto foto-wspomnienie o grzybach napotkanych kiedyś w ciepłe dni wczesnego lata, gdy w pewien czerwcowy dzionek zawitałam do ulubionego lasu ….. gdy w pewien lipcowy poranek jechałam przez miasto do pracy …. a w czerwcowy dzień kolejnego roku odwiedziłam urokliwy zakątek w dolinie niewielkiej rzeczki …. Pierwszym razem napotkałam żagiew kasztanowatą Polyporus badius (jak sądzę), drugim młodziutką żagiew łuskowatą Polyporus squamosus, a trzecim razem żagiew orzęsioną Polyporus ciliatus ….

dsc_7250_4

dsc_0530

dsc_1635__2_-2

O tym, jak znalazłam grzybki …. na trzcinie

O grzybówce trzcinowej Mycena belliae pierwszy raz usłyszałam jakieś osiem lat temu …. Później przez długi czas żyłam w przekonaniu, że szukanie jej to dość ekstremalne zadanie, bowiem jak szukać grzybków, które wyrastają na łodygach trzcin rosnących w wodzie, na linii woda-powietrze? …. Zakładać wodery i brodzić przy nadjeziornych trzcinowiskach? Z łódki obserwować myko-życie szuwarów trzcinowych? Wodery można kupić, łódkę można wynająć, ale jednak mimo wszystko dość trudne to się wydawało, bo przy trzcinach bywa grząsko, a łódka może się nawet wywrócić, gdy się za bardzo z niej wychylać ….

W takim przeświadczeniu o trudnościach związanych z poszukiwaniem tego szalenie ciekawego gatunku pozostawałam przez kilka lat. Jesienią 2012 r. w pewien zimny listopadowy dzień zerknęłam nawet z daleka na trzciny nad odwiedzonym wówczas jeziorem, ale pomyślałam … brr, tak zimno, gdzie mi tam do wody wchodzić i marznąć szukając choćby najciekawszego grzybka 😉

dscf7439

Potem zaczęły się doniesienia na bio-forum, że ktoś z północnej Polski znalazł u siebie grzybówkę trzcinową. Wówczas znów wzrastała chęć poszukania jej u siebie, ale do samego szukania nie dochodziło, to i efektów żadnych być nie mogło. Rok temu ….. znów zaczęto donosić o znalezieniu nowych miejscówek grzybówki trzcinowej w północnej Polsce … To był już sygnał nie do zlekceważenia, w końcu trzeba było przystąpić do szukania. Poprosiłam jednego ze znajomych o opis siedliska, w którym znalazł swoje grzybki i pewnego dnia wyruszyłam w teren ….. Tego dnia nie przepuściłam żadnemu mijanemu trzcinowisku, co opłaciło się o tyle, że inne ciekawostki udało się poznajdować, zarówno w trzcinowiskach, jak i „pałkowiskach”, jeśli można tak żartobliwie określić szuwar pałki Typha sp. Jednak czas mijał i żadnego, choćby jednego malutkiego, owocniczka Mycena belliae nigdzie nie dostrzegłam. W końcu trafiłam na szuwar trzcinowy rosnący w podmokłym miejscu porośniętym także wierzbą krzaczastą i zaczęłam mu się przyglądać stąpając ostrożnie i wyczuwając twardszy grunt w tych podmokłościach ….. I wówczas wzrok mój padł na pierwszy mój własny wielkopolski owocniczek grzybówki trzcinowej! Yes. yes, yes! Jest grzybówka trzcinowa, jest Mycena belliae, jest moja pierwsza, śliczna grzybówka na trzcinie! To pierwsze znalezienie miało miejsce  rok temu , dokładnie 22 listopada, a później na przełomie listopada i grudnia jeszcze w kilku miejscach udało się wyszukać te grzybki. Każdemu znalezieniu towarzyszyła niezwykła radość połączona z poczuciem pewnej ulgi, że nie trzeba koniecznie w woderach do głębokiej wody wchodzić, ani łódką do trzcin dopływać, że można ją znaleźć brodząc w kaloszach w niezbyt głębokiej wodzie, albo nawet na gruncie dość wilgotnym, ale pozwalającym się utrzymać na jego powierzchni. Taka oto recepta na znalezienie tego grzybka okazała się być skuteczną i zaowocowała znalezieniem kilku pierwszych stanowisk Mycena belliae w Wielkopolsce. Koniecznie teraz muszę o tym napisać, nie tylko w moim grzybowisku, ale również do któregoś z pism przyrodniczych 🙂

Oto moja pierwsza, najpierwsza Mycena belliae 🙂 ta bynajmniej nie rosła na linii woda-powietrze, wyrastała z wnętrza trzcinowej łodygi 🙂

dsc_1011_2

Drugie z tego samego dnia rosły książkowo, jak należy, a wyglądało to tak:

dsc_1038_2

A następne tegoż samego dnia zastałam w sytuacji, gdy moczyły sobie nóżki w wodzie 😉

dsc_1081_2

A kilka dni później nadarzyła się sposobność, że mogłam sobie „poszaleć” fotograficznie z jedną taką natrzcinową ślicznotką 🙂

zima-dsc_1199_3

Tylko dwie ważne uwagi dla wszystkich chętnych pobuszować po trzcinowiskach za tą grzybówką i innymi grzybkami:

1. szuwary, w tym trzcinowe bywają schronieniem zwierząt, więc trzeba uważać, żeby jakiegoś zwierza nie spłoszyć, tym bardziej, że nie wiadomo, JAKI zwierz może się kryć w takim szuwarze, a że są schronieniem, to widać wyraźnie, gdy się wkracza w dany szuwar i widzi się wydeptane przez zwierzęta ścieżki

2. trzeba uważać na podmokłości, żeby były bezpieczne!!! żeby nie były grząskie i nie wciągnęły jak bagno ….

O wszystkim tym każdego chętnego szukać tej grzybówki ostrzegam, ostrożność zalecam i o rozwagę proszę 🙂

Uszaki bzowe …. czy mogą się podobać?

Na chwilkę odchodzę od cyklu „O tym, jak …..” dla pokazania pewnych uszaków, nad którymi spędziłam tyle czasu, że można się zastanowić, czy to jeszcze mykologia, a właściwie foto-mykologia, czy już laryngologia 😉

W niedzielę wybrałam się na foto-polowania grzybowe i jednym z tematów, któremu poświęciłam chwilę czasu były uszaki bzowe, rosnące odpowiednio dla siebie, na uschłym konarze czarnego bzu. Uszaki rosły dość wysoko, na tyle wysoko, że mimo maksymalnego wysunięcia nóg mojego statywu, nadal obiektyw aparatu musiałam kierować w górę. To dawałoby pewne możliwości „łapania blików”, ale w moim układzie oświetlenia i tła bliki zamieniały się w nieładne przepalenia 😦 Jednak zachęcono mnie do tego, aby spróbować przez kadrowanie pozbyć się tego, co nieładne, co też uczyniłam 🙂 Spróbowałam tym sposobem uwydatnić na wykadrowanych fotografiach to, co wydawało się warte pokazania 🙂 Czy się udało? Czy zwykłe, pospolite, prozaiczne uszaki bzowe mogą się podobać? 🙂

dsc_0313_2

dsc_0300-tototo

dsc_0313_3

dsc_0284_2

« Older entries Newer entries »